Ósme Dyktando Siedleckie - napisane!

Przedstawiciele poszczególnych grup wiekowych zmierzyli się z dyktandami o różnym stopniu trudności.

Siedleckie Dyktando jest corocznym przedsięwzięciem, w które angażują się przedstawiciele wszystkich miejskich placówek oświatowych i środowisk sympatyzujących z polszczyzną. Inicjatywa ma na celu promocję języka polskiego i integrację lokalnej społeczności.

12 kwietnia był dniem, w którym odbyły się w kilku placówkach finałowe fazy VII Siedleckiego Dyktanda. Do tego etapu dotarli zwycięzcy wewnętrznych eliminacji - najczęściej po trzech najlepszych uczniów z każdej szkoły. 

O godzinie 12 w SP 4 odbył się finał dyktanda na poziomie szkół podstawowych klas IV-VI. Na piszących czekała nie lada niespodzianka. Do szkoły przyjechał Kornel Morawiecki poseł, marszałek senior sejmu RP, ojeciec premiera Rzeczypospolitej, który odczytał młodzieży tekst dyktanda.

Prezentujemy też tekst dyktanda dla :

uczniów klas I – III

Narodowe Święto Niepodległości to ważna uroczystość dla wszystkich Polaków. Obchodzone jest ono co roku 11 listopada, na pamiątkę odzyskania wolności przez Polskę po 123 latach niewoli. Prusy, Austria i Rosja podzieliły nasz kraj pomiędzy siebie i bezustannie tłumiły wszelkie akty polskości. Nie było polskiego rządu, polskich szkół, ale byli Polacy, którzy nigdy nie zapomnieli polskiego języka.

11 listopada 1918 roku władzę nad wojskiem przejął Józef Piłsudski, wieli polski polityk i mąż stanu. Data ta była nieprzypadkowa, ponieważ w tymże dniu, po kapitulacji Niemiec na froncie zachodnim, zakończyła się I wojna światowa. Od 1989 roku Narodowe Święto Niepodległości jest w naszym kraju obchodzone uroczyście. Na budynkach urzędów, szkół a nawet prywatnych domów wywieszane są biało-czerwone flagi. Przedstawiciele najwyższych władz państwowych spotykają się w Warszawie na placu Józefa Piłsudskiego przed Grobem Nieznanego Żołnierza i przy dźwiękach hymnu państwowego oddają hołd bohaterom poległym za wolność.

dla uczniów klas IV – VII

Opowiadanie żołnierza

Był rok 1919. Nasza kompania stacjonowała na skraju lasu, blisko brzegu rzeki Wilii, nieopodal Wilna. Dopiero świtało. Nad łąkami unosiły się różowiejące mgły. Ledwo zdążyły wybrzmieć ostatnie takty pobudki, a w naszym obozie dało się dostrzec jakieś niecodzienne ożywienie. Była niedziela wielkanocna. Myśli każdego z nas nieodmiennie wędrowały do domu rodzinnego, do stołu nakrytego śnieżnobiałym obrusem, na którym skrzętne gospodynie właśnie ustawiały drożdżowe babki i leguminy. W nie najlepszych nastrojach niemrawo przygotowywaliśmy się do rezurekcji. Najgorsze było to, że będąc tak blisko Wilna, miasta na wskroś polskiego, my mieliśmy nabożeństwo w warunkach polowych! Gród Mickiewicza był wciąż okupowany przez Armię Czerwoną. W oddali widzieliśmy połyskujące dachy i wieże wileńskich kościołów: Świętej Anny oraz Świętego Kazimierza. Krucyfiksy wyraźnie przeżynały niebo. Msza zmierzała do końca. Jeszcze zaśpiewaliśmy pieśń: „Chrystus zmartwychwstan jest”, ale dało się zauważyć, że brakło wszystkim zwykłej w takich chwilach radości. Nagle ujrzeliśmy pułkownika WładysławaBelinę-Prażmowskiego. Spojrzał na nas uważnie i mocnym głosem powiedział: „Chłopcy, żołnierze, to my tutaj musimy rezurekcję odprawiać w lesie, a tam tyle kościołów czeka”. Te słowa, które były jak grom z jasnego nieba, dodały nam otuchy. Już po chwili dziewięć szwadronów kawalerii i pluton artylerii konnej był gotów do walki. Rozpoczął się bój! W południe byliśmy w mieście! Zwycięstwo! Biły dzwony wszystkich kościołów. Wilno było nasze!